Waarom ik geen quick fixes meer doe

Op woensdag 6 augustus stond ik in Noorwegen aan de rand van een rivier. Het was de dag na de doortocht van storm Floris.

Die rivier was een week daarvoor een grote beek, maar nu een bruisende stroom met water tot ver over de oevers. Wild en gevaarlijk. En ja, ik moest erdoor geraken.

Nu moet je weten dat ik nogal bang ben voor river crossings, zoals dat in het jargon heet. Na een poging een paar jaar daarvoor in Schotland waar ik een paniekaanval aan overhield, had ik me deze keer voorbereid. Ik kende de principes:

Je maakt je heupriem van je rugzak los (zodat je die kan uitdoen als je valt)
Je gebruikt een wandelstok als steunpunt (een driehoek is stabieler)
Je steekt over op het breedste stuk want dat is meestal het veiligst

Maar bon. Daar stond ik dan in de gietende regen. En ik ken die principes wel, maar hoe pas je die dan het best toe voor deze situatie? Dat is geen 1 op 1, he.

Ik heb uiteindelijk samen met een andere solo wandelaar die ook niet zo happig was om dat in haar eentje te proberen, de oversteek gedaan.

Maar we hebben wel eerst twee uur naar de beste plek zitten zoeken. Verschillende plekken getest en halverwege teruggekeerd. Gekeken naar de stroming en andere wandelaars. Nog meer geprobeerd en dan maar gewoon gegaan.

Resultaat: natte voeten en natte broek maar veilig aan de overkant geraakt.

Het ding is, elke rivier is weer anders. Ik ben er die dag nog meer overgestoken, dus heb intussen wel wat ervaring. Je moet elke keer opnieuw weer kijken, inschatten en proberen. Over het algemeen heb je na een paar keer wel een idee van wat en hoe, maar je moet wel alert blijven.

En dat is dan nog maar voor 1 type rivier. Bij de hele brede of hele diepe is er iets anders nodig om aan de overkant te raken (dat heet een brug).

En die aanpassingen, dat is complexiteit.

Je kan je voorbereiden. Je kan zelf principes leren of klein beginnen en ervaring opbouwen. Maar je weet pas precies wat nodig is door te testen en te proberen als je er staat.

En dat is precies waarom ik geen quick fixes meer wil doen.

Want net zoals bij rivieren oversteken, zijn de problemen waar founders en leiders mee worstelen complex. Teams zijn geen motoren die je oplapt met genoeg kennis van zaken en een handboek. Het zijn geen puzzels die je vlotjes kan oplossen als je weet hoe ze in elkaar zitten.

Teams, organisaties en de problemen waar ze mee worstelen zijn zoals rivieren. Elke situatie is weer anders.

Een quick fix helpt je misschien 1 rivier over. Maar wat doe je met de volgende? Daar sta je dan weer mooi.

Bij Bureau Golfbreker help ik je zien waar de rivieren ongeveer liggen. En ik help je nadenken over de manieren om aan de overkant te raken. Zodat je dat proces bij een volgende rivier die je tegenkomt, kan herhalen.

Want je gaat in de toekomst alleen maar nog meer rivieren tegenkomen, dat is zo goed als zeker. En dat heb ik daar in Noorwegen trouwens ook geleerd: denk nooit dat het de laatste rivier van de dag is. Dat is de beste manier om er nog minstens 2 op je pad te krijgen en toch nog met natte voeten te eindigen.

Herken je dit? Dan is het misschien tijd om te stoppen met zoeken naar handleidingen en te beginnen met leren omgaan met complexiteit.

Over storm Floris, natte voeten en de rivieren die jij elke dag tegenkomt

Waarom minder wrijving in een team niet beter is